منفعل) در بدن، ممكن است بر اثر غلبهٴ يانگ مختل شود و در اين صورت پزشك بايد
از راه تقويت يين در صدد معالجه برآيد. مكتب پزشكي كه اين نظريه را پذيرفت،
به يانگ يين موسوم شد، يعني تقويتكنندهٴ يين.1
آثار پزشكي زيادي به چو تان ـ چئي منسوب است كه به قلم خود او نوشته شده، يا شاگردانش تحرير كردهاند. دو اثر مهمتر از همه عبارت است از:
1. تان ـ چئي شين فا، كه شاگردانش تحرير كردهاند و مجموعهٴ پزشكي بزرگي است (بيش از 900 صفحه) در 24 مقاله، دربارهٴ 1) تأثيرات زيان آور 2) بيروني؛ 3) دروني؛ 4) باد؛ 5) سرما؛ 6)گرما؛ 7و8) رطوبت؛ 9و10) ترشحات فضولات و غيره؛ 11) آتش؛ 12) باد؛ 13) گرماي خشك؛ 14 ـ 17) شوق و غضب ناشي از گرما، آتش و رطوبت؛ 18) تراكم؛ 19) خلاٴ؛ 20 ـ 21) بيماريهاي زنان؛ 22 ـ 23) بيماريهاي كودكان؛ 24) اشارات درماني گوناگون.
2. كتاب ادويهٴ مفرده يا گياهنامه كه يكي از 42 مأخذ ادويهٴ مفردهٴ بزرگ تأليف شده در سالهاي 1552 ـ 1578 است و قرنها ملاك و مأخذ آثار چيني در اين زمينه قرار گرفت. اين كتاب خود بهصورت
شرحي بر ادويهٴ مفردهٴ كئوتسونگ ـ شيه (دوازدهم ـ 1)، نوشته شده است و در آن از 196 دارو بحث شده كه جز چندتايي همه از علفهاست.
اين هر دو كتاب را فانگ كوانگ متخلص به يوـ چيه تحرير كرد و در سال 1536 با مقدمهاي از چيا يونگ، دوست فانگ كوانگ، انتشار يافتند.2
ويژگي جالب كار چو تان ـ چئي ذكر روغن چولموگرا براي نخستين بار است براي معالجهٴ جذام. استفاده از آن روغن به دوران بسيار قديمي باز ميگردد و دليلش افسانههاي زيادي است كه راجع به كشف آن وجود دارد؛ نامش ريشهٴ هندي (بنگالي) دارد. ولي چو آن را وارد آثار علمي كرد. او خودش اين دارو را به علت اثر ناراحتكنندهاش بر معده تاييد نميكند؛ زيرا دارويي بسيار قيآور است و مقدار كمي از آن موجب استفراغ شديدي ميشود. وقتي آن عارضه و عوارض ديگر بر اثر تركيب آن با اتيل استر از ميان رفت، روغن چولموگرا بهصورت بهترين داروي جذام درآمد.3
به گفتهٴ شين يوان شيه در مقالهٴ 242، چو شاگردي داشت بهنام وانگ متخلص به آن تائو، كه دو رسالهٴ پزشكي نوشت و در آنها نظريات استادش را پروراند.